سرا با اگر زردو بژمرده ایم...

قیصر امین پور

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم 

ولی دل به پاییز نسپرده ایم 

چو گلدان خالی لب پنجره 
پر از خاطرات ترک خورده ایم 

اگر داغ دل بود ما دیده ایم 
اگر خون دل بود ما خورده ایم 

اگر دل دلیل است آورده ایم 
اگر داغ شرط است ما برده ایم 

اگر دشنه ی دشمنان,گردنیم 
اگر خنجر دوستان,گرده ایم 

گواهی بخواهید:اینک گواه 
همین زخم هایی که نشمرده ایم 

دلی سربلند و سری سر به زیر 
از این دست عمری به سر برده ایم 

قیصر امین پور

  

این قرارداد تا ابد میان ما برباست

 

 

 

این قرار داد

تا ابد میان ما

برقرار باد

چشمهای من به جای دست های تو!

من به دست تو

آب می دهم

تو به چشم من

 آبرو بده!

 

 من به چشم های بی قرار تو

قول می دهم 

ریشه های ما به آب

شاخه های ما به آفتاب می رسد

ما دوباره سبز می شویم!

 

 

قیصر امین پور

 

متن های انتخاب:

کودک که بودم وقتی زمین می خوردم مادرم مرا می بوسید وتمام درد هایم را فراموش می کردم

چند روز ژیش زمین خوردم دردم نیامد اما این بار تمام بو س های مادرم یادم امد

 

سلامتی دوستی که یک روز می اد سر خاکت میدونه که نمی تونی جلوی قدم هاش بلند شی ولی می داند که خاک زیر قدم هاشی

 

سلامتی ان ژدر مادر هایی که برای ژاک کردن اشتباهات ما خودشان را کوچیک می کنن

 

الفبای درد

 

 

الفبای درد از لبم می تراود

نه شبنم ، که خون از شبم می ترواد 

سه حرف است مضمون سی پاره ی دل 

الف ، لام ، میم. از لبم می تراود

چنان گرم هذیان عشقم که آتش

به جای عرق از تبم می تراود

ز دل بر لبم تا دعایی بر آید 

اجابت ز هر یاربم می تراود 

ز دین ریا بی نیازم ، بنازم 

به کفری که از مذهبم می تراود

 

قیصر امین پور

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

 قیصر امین پور / شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

قیصر امین پور

 

 

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید
 
محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید 
خـطـوط منـحنی خـنده را خــراب کـنید

طنیــن نام مـرا موریانه خواهـد خورد 
مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید
 
دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم 
مگـر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنیــد
 
در انجماد سکون، پیش از آنکه سنگ شوم 
مـــرا بـه هـرم نفســـهای عشـــق آب کنــید
 
مگر سماجت پولادی سکـوت مـرا 
درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید
 
بلاغت غم من انتشار خواهد یافت
اگر که متن سـکوت مرا کتاب کنـید

 

قیصر امین پور 

به راستی ما کدامیم

368 - قیصر امین پور / به راستی ما کدامیم؟…

قیصر امین پور

 

 

بعضی از آدمها را باید چند بار خواند تا معنی آنها را فهمید و

بعضی از آدمها را باید نخوانده دور انداخت.

بعضی آدمها جلد زرکوب دارند٬ بعضی جلد ضخیم،

بعضی جلد نازک وبعضی اصلا جلد ندارند.

بعضی آدمها با کاغذ کاهی نا مرغوب چاپ می شوند و

بعضی با کاغذ خارجی.

بعضی آدمها ترجمه شده اند و

بعضی تفسیر می شوند.

بعضی از آدمها تجدید چاپ می شوند و

بعضی از آدمها فتو کپی آدمهای دیگرند.

بعضی از آدمها دارای صفحات سیاه وسفیداند و

بعضی از آدمها صفحات رنگی و جذاب دارند.

بعضی از آدمها قیمت پشت جلد دارند.

بعضی از آدمها با چند درصد تخفیف به فروش می رسند.

بعضی از آدمها بعد از فروش پس گرفته نمی شوند.

بعضی ازآدمها را باید جلد گرفت.

بعضی از آدمها را می شود توی جیب گذاشت و

بعضی را توی کیف.

بعضی از آدمها نمایشنامه اند و در چند پرده نوشته و اجرا می شوند.

بعضی از آدمها فقط جدول سرگرمی اند وبعضی ها معلومات عمومی.

بعضی از آدمها خط خوردگی و خط زدگی دارند و

بعضی از آدمها غلط های چاپی فراوان .

ازروی بعضی از آدمها باید مشق نوشت و

از روی بعضی آدمها باید جریمه نوشت

به راستی ما کدامیم؟…

 

 

قیصر امین پور

  

لحظه های کاغذی

نام شعر : لحظه های کاغذی

نام شاعر : شادروان دکتر قیصر امین پور

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری
                                                 شوق پرواز مجازی ، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن
                                                 خاطرات بایگانی،زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین
                                                 سقف های سرد و سنگین ، آسمان های اجاری

با نگاهی سر شکسته ، چشم هایی پینه بسته
                                                 خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده
                                                 خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی ، پارک های این حوالی
                                                 پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری

رو نوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم :
                                                 شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها
                                                 خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من، صفحه ی باز حوادث
                                                 در ستون تسلیت ها ، نامی از ما یادگاری

حسرت

نام شعر :‏ حسرت پرواز

نام شاعر : شادروان دکتر قیصر امین پور

 

دیری‌است از خود، از خدا، از خلق دورم

                                                      با این‌همه در عین بی‌تابی صبورم

پیچیده در شاخ درختان، چون گوزنی

                                                      سرشاخه‌های پیچ‌درپیچ غرورم

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

                                                      نیلوفرانه پیچکی بی‌تاب نورم

بادا بیفتد سایه‌ی برگی به پایت

                                                      باری، به روزی روزگاری از عبورم

از روی یکرنگی شب و روزم یکی شد

                                                      همرنگ بختم تیره رختِ سوگ و سورم

خط می‌خورد در دفتر ایام، نامم

                                                      فرقی ندارد بی‌تو غیبت یا حضورم

متن اگر دیگران نبودند قیصر امین ژور

اگر دیگران نبودند...

 

 

اگر دیگران نبودند...

برای اینکه بدانیم اگر دیگران نبودند چه میشد خوب است کمی به خودمان بیندیشیم راستی اگر قرار بود تنها خودمان را ببینیم چرا چشم های ما را رو به بیرون باز کردند؟                   

اگر قراربود تنها خودمان را در آغوش بگیریم دست های مارا طوری درست می کردند که فقط دست دوستی در دست خودمان بگذاریم و دست های ما را آنقدر بلند نمی ساختند که بتوانیم هرکه را دوست داریم در آغوش بگیریم.آیا دیده اید که کسی دست در گردن خودش بیندازد؟ مگر دست شکسته ای که وبال گردن است...

اگر قرار نبود دل ما برای کسی تنگ شود دل ما را آنقدر باز و بزرگ نمی ساختند که همه ی مردم جهان در آن جای بگیرند و باز هم جای خالی داشته باشد ...راستی آیا تا به حال          شنیده اید که دلی برای خودش تنگ شود؟

اگر قراربودتنها برای غم های خودمان گریه کنیم چند قطره اشک کافی بود و دیگراین همه کیسه های اشکی مارا پر نمی کردند...

اگر قرار بود هر کس تنها نام خودش را صدا کند سلام و خداحافظی در میان نبود..هیچ کس انتظار کسی را نمیکشید انتظاری هم اگر بود به سر نمی آمد هیچ دری به روی هیچ کسی باز نمیشد مهمان و مهمانی نبود واگر هم بود میزبانی نبود.

صندلی ها روبه روی هم دور یک میز جمع نمیشدندونیمکت پارکها یک نفره بود.آیا دیده اید کسی هنگام ورود به خانه به خودش تعارف کند یا پیش پای خودش به احترام بلند شود؟؟آیا هیچ انگشت اشاره ای دسته ی پرندگان مهاجر را در آسمان به خودش نشان میدهد؟

آیا هیچ کس با خودش عکس دسته جمعی به یادگار می گیرد؟اگر دیگران نبودند هیچ کس شعر نمی سرودوقصه نمی گفت.کلمات زیبایی مانند دوستی مهربانی فداکاری ایثار یاری هدیه و...از لغت نامه هاپاک میشد...مخصوصآکلماتی که با "هم" شروع میشوند:مثل هم درس هم دم هماهنگ همسر هم درد هم دل هم نشین هم راز هم سفره هم رنگ و...

اگر بخواهیم همه ی "هم"های عالم را بگذارم و بشمارم انگشت های دست و پایم هم کم است و به چند "هم"کار و "هم" راه نیاز دارم...اگر دیگران نبودند بازی و هم بازی نبود.بازی هم اگر بودبازنده و برنده نبود...اگر دیگران نبودند هر کس برای خودش در غاری تنها یا جنگلی دور زندگی می کرد و هیچ کس به ملاقات دیگری نمی رفت

اما تنهایی هم وقتی معنا دارد که دیگرانی باشندتا بتوانیم با دور شدن از آنهامعنی تنهایی را بفهمیم.اگر دیگران نبودند باید سر در گوش خودم میگذاشتم و در گوشی با خود پچ پچ می کردم اما با کدام زبان؟؟نمیدانم...

می دانم که ممکن است به این حرفهای عجیب و غریب و این خیال های محال بخندیدوبگویید این حرفها را حتی  حیوانات هم می دانند.مورچه هاو موریانه هاوزنبورها هم می دانند که باید باهمدیگر باشندولی اگر ما اینها را می دانیم چرا گاهی دیگران را نمی بینیم؟

نمی گویم که آدم نباید خودش را ببیندبلکه می گویم اتفاقآ آدم باید خوب خودش را ببیند ولی خود را با دیگران ببیند و با دیگران بخواهدتا هم "خودش "وهم "دیگران " را خوب بشناسد.

                                                                :..:    قیصر امین پور  

بیاین همه ی مردم رو دوست داشته باشیم تا از زندگی لذت ببریم. ...